คำว่า "เคลือบแก้ว" ถูกเรียกจนติดปากมาก่อน โดยมีต้นกำเนิดจากญี่ปุ่น เพราะน้ำยาเมื่อเซ็ตตัวจะแข็งใสเหมือนแก้ว จึงเรียกทับศัพท์ว่า Glass Coating

ต่อมาเริ่มมีคำว่า "เคลือบเซรามิก" มาใช้มากขึ้น โดยให้ภาพว่าใหม่กว่า ดีกว่า หรือแข็งกว่า แต่แท้จริงแล้วเป็นสารเคลือบชนิดเดียวกัน เพียงแต่อธิบายด้วยอีกมุมหนึ่งคือกระบวนการเซ็ตตัว

สารตั้งต้นของน้ำยาเคลือบแก้วในยุคแรกนิยมใช้ซิลิคอนไดออกไซด์ (Silicon Dioxide) หรือที่รู้จักกันว่า ซิลิกา สูตรทางเคมีคือ SiO2

ซิลิกาเป็นวัสดุที่มักใช้ผลิตแก้ว คริสตัล ขวดน้ำ หรือเจล เมื่อนำมาเคลือบแล้วเซ็ตตัวก็จะกลายเป็นผลึกแข็งและใสคล้ายแก้ว

คำว่า "เซรามิก" มีรากศัพท์จากภาษากรีก (Keramos) แปลว่า "สิ่งที่ถูกเผา" เดิมใช้กับวัสดุอย่างดินเหนียวที่ผ่านกระบวนการเผา

ต่อมาคำว่าเซรามิกถูกใช้กว้างขึ้น โดยหมายถึงการรวมกันของ "วัสดุ" และ "กระบวนการ" เช่น ดินเหนียว + เผา = เซรามิกประเภทหนึ่ง

ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา คำว่าเคลือบเซรามิกเริ่มถูกใช้แข่งขันในเชิงการตลาด โดยมักอ้างว่าใหม่กว่า ดีกว่า หรือแข็งกว่าเคลือบแก้ว

น้ำยาเคลือบแก้วที่มีสารตั้งต้นเป็นซิลิกา เมื่อทำปฏิกิริยากับอากาศและอุณหภูมิ จะเกิดการเซ็ตตัวเป็นผลึกที่แข็ง ใส และเป็นเนื้อเดียวกันมากขึ้น

กระบวนการนี้เข้าข่ายเป็น "เซรามิก" ตามนิยามวัสดุ + กระบวนการ ดังนั้นเมื่อลงเคลือบแล้วเกิดปฏิกิริยาดังกล่าวจึงเรียกได้ว่า "เคลือบเซรามิก" ได้เช่นกัน

ในขณะเดียวกัน ผลลัพธ์ที่ได้ยังเป็นผลึกใสคล้ายแก้ว และซิลิกาเองก็ใช้ผลิตแก้ว จึงเรียก "เคลือบแก้ว" ได้เช่นกัน

ชื่อเรียกไม่ได้บอกความแข็งของสารเคลือบเสมอไป เพราะค่าความแข็งของเคลือบแข็งไม่ได้วัดตามมาตราโมส (Mohs scale of mineral hardness)

มาตรฐานที่ใช้กันจริงคือ "ค่าการทดสอบตามแรงกดของระดับดินสอ" (Pencil Hardness) ดังนั้นควรดูสเปกและมาตรฐานการทดสอบมากกว่าชื่อเรียกทางการตลาด